Türkiye, bir değişim değil, dönüşüm içinde. Devrim denemeyeceği kesin, yaşandıklarımıza evrim diyebilir miyiz? O da kuşkulu. Bir karşı oluştan söz edilebilir ancak. Uygarlaşma karşıtlığı gibi, bilimi öteleme gibi, insancı olanı yok sayma gibi, yabanıllaşma gibi, kul köle olmaya eğilimlilik gibi...
Yakın geçmişte her şey yerinde, düzgün müydü? Çarklar tıkır tıkır işliyor muydu? Hayır. Ama bir umut vardı, gelecekten beklenti vardı, özgüven vardı, savaşım gücü vardı. O varların çoğu gökyüzüne uçuruldu gibi...
Yazınımızın usta yazarlarına sayfalarımızı açtık. Doğu’dan Batı’ya, Kuzey’den Güney’e Türkiye’deki dönüşümü anlattılar. Çocukluklarını, gençliklerini geçirdikleri illerin, ilçelerin dünü ile bugününü karşılaştırdılar. Duyguları ile gözlemlerini harmanladılar, gönül yitiklerini bilinç laboratuvarında deneye vurdular. Ortaya bir canlı tarih çıktı...
Muzaffer İzgü Adana’yı, Cemil Kavukçu İnegöl’ü, Adnan Binyazar Diyarbakır’ı, Ahmet Özer Trabzon’u, Hasan Ali Toptaş Denizli’nin Baklan’ını, Lütfiye Aydın Gaziantep’i, Ayla Kutlu da İskenderun’u anlattı.
Okuyunca göreceksiniz; neredeydik, nereye varmışız...
*
Ah benim paylaşmasını seven Adanam
1/ http://egitmeniz.blogspot.com/2010/09/gecmisi-silinen-kentler-ah-benim.html
sürecek...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder